Zolang de zon nog schijnt

'Ik vind het buitengewoon fascinerend om ouder te worden terwijl ik nog redelijk gezond ben. Het is een grote emotie. Elke dag ben ik benieuwd wat er nog zal veranderen, hoe ik me zal verhouden tot de wereld, wat ik nog aandurf.' 

In Zolang de zon nog schijnt onderzoekt de 77-jarige Andreas Klein hoe het voelt en wat het betekent om oud te worden: slechter horen, voorzichtiger lopen, dingen niet meer kunnen, schaamte voor de aftakeling, bang zijn voor de naderende dood terwijl je geliefde – veel jonger dan jij – bruisend voortleeft.

Klein, het literaire alter ego van oud-AKO Literatuurprijswinnaar Hans Münstermann, ‘de meester van de emotie’, legt al deze gevoelens vast in een dagboek. Elke ochtend beschrijft hij wat hij zich herinnert van de vorige dag. De eindeloze verbouwing van de badkamer, een evacuatie, sterfgevallen, blunders, relatieproblemen met zijn veel jongere vrouw, de bokswedstrijd van zijn zoon. Vaak hapert zijn geheugen. In deze mist doemt één liefdevolle herinnering uit een ver verleden op die hij vast wil houden.