De huilende hooligan

Zuipen, snuiven, rellen, knokken, treinen slopen, inbreken – voor Ike Simoncini (1967) was dit alles in de jaren 80 en 90 normaal. De bloedfanatieke Haagse hooligan en zijn vrienden accepteerden geen grenzen. ‘We deden alles wat God verboden had en hadden overal schijt aan.’

Maar achter die keiharde buitenkant zat een jongen die thuis geen liefde vond en dat gemis compenseerde met woede en agressie.

In De huilende hooligan kijkt hij ongefilterd terug op een leven vol escalatie. Hij neemt de lezer mee naar harde botsingen thuis en op school, naar faillissementen en familiedrama’s, naar vechtpartijen in kroegen en hasjtenten, naar de stammenoorlogen in en rond voetbalstadions. Openhartig en zonder zichzelf te sparen beschrijft hij hoe hij steeds verder afgleed. ‘Ik was soms een volslagen idioot.’ Pas toen hij zelf vrouw en kind kreeg, kwam het besef dat het zo niet langer kon.

Dit is het verhaal van een jongen die alles kapot maakte – en van een oudere, wijzere man die probeert te begrijpen waarom. Over geweld, de straat als sociaal vangnet, spijt en de ontdekking dat liefde het belangrijkste in het leven is.

Cees Grimbergen schreef het voorwoord: ‘Dit boek is een eyeopener.’