Geen publicatieverbod "Het waren toch mijn ouders"

Geen publicatieverbod Het waren toch mijn ouders

AMSTERDAM, 1 juni 2026 – Uitgeverij De Kring reageert opgelucht op de uitspraak van de voorzieningenrechter in het kort geding dat was aangespannen tegen de publicatie van het boek Het waren toch mijn ouders, geschreven door Annemieke Waaldijk (pseudoniem) en journalist Robert Vinkenborg. Alle eisen zijn afgewezen. Het boek verschijnt volgens planning op donderdag 4 juni.

Het kort geding draaide om de vraag of publicatie van het boek moest worden verboden of uitgesteld totdat ook het hoger beroep in de strafzaak tegen de ouders van Annemieke is afgerond. Het Openbaar Ministerie bracht de zaak voor de rechter na aangiftes van alle vier de dochters. Eind 2025 volgden er lange veroordelingen, maar het hoger beroep moet nog plaatsvinden en kan mogelijk nog jaren duren. Volgens de uitgever stond bij het kort geding een fundamenteel recht centraal: de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid zoals beschermd door artikel 7 van de Grondwet.

Uitgever Marie-Anne van Wijnen: „Voor mij als uitgever was dit een principiële zaak. Het past niet in een democratie om boeken vooraf te verbieden op grond van aannames over de inhoud, danwel om vooraf inzage te eisen in de complete tekst van een boek. De vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid verdienen een zeer sterke bescherming. Dit is het verhaal van Annemieke, zij heeft het recht dat op haar manier op te schrijven. Tegelijkertijd begrijp ik dat er bij haar zussen zorgen leefden over de publicatie van dit boek. Wij hebben altijd gemeend dat die zorgen ongegrond zijn, alle namen zijn geanonimiseerd, de zussen komen nauwelijks in het boek voor en zeker niet op een onthullende of intieme manier, en dat zal nu ook blijken. We hebben geprobeerd vooraf hun zorgen weg te nemen door fragmenten te laten zien waarin zij figureren, om dit kort geding te voorkomen. Dat is helaas niet gelukt en ik betreur het dat de emoties zo hoog zijn opgelopen, maar ik snap uiteraard dat die emoties er zijn. Uiteindelijk zijn alle betrokkenen geraakt door dezelfde tragische familiegeschiedenis.”

Ook de auteurs reageren opgelucht.

Annemieke Waaldijk: „Ik ben opgelucht dat er duidelijkheid is. Dit boek is voor mij nooit bedoeld geweest om iemand schade toe te brengen en al helemaal mijn zussen niet. Ik wilde mijn verhaal vertellen op mijn eigen manier en op mijn eigen moment. Ik hoop vooral ook dat andere slachtoffers die zich herkennen in mijn situatie weten dat zij niet alleen zijn.”

Robert Vinkenborg: „Ik ben blij dat het boek volgens planning kan verschijnen. Dit boek gaat niet alleen over wat één slachtoffer is overkomen, maar raakt ook belangrijke maatschappelijke vragen. Hoe kan misbruik jarenlang verborgen blijven? Waarom grijpen instanties soms niet tijdig in? En waarom vinden slachtoffers het vaak zo moeilijk om naar buiten te treden?

De actualiteit van deze zaak verdraagt geen uitstel van jaren. Het maatschappelijke debat over seksueel misbruik, gesloten geloofsgemeenschappen en tekortschietende hulpverlening wordt vandaag gevoerd, niet pas na afloop van alle procedures. Juist daarom is publicatie op dit moment journalistiek gerechtvaardigd en van belang.”

Uitgeverij De Kring, Annemieke Waaldijk en Robert Vinkenborg spreken hun oprechte dank uit aan de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ), het Fonds voor de Persvrijheid en de advocaten van Bureau Brandeis die hen in deze procedure hebben bijgestaan.

„Deze zaak heeft veel van alle betrokkenen gevraagd. Wij zijn daarom bijzonder dankbaar voor de steun, deskundigheid en betrokkenheid van de NVJ, het Fonds voor de Persvrijheid en onze advocaten. Hun inzet onderstreept het belang van persvrijheid, vrije meningsuiting en het recht van slachtoffers om hun verhaal te vertellen.”

De uitspraak is hier te lezen: https://www.rechtspraak.nl/organisatie-en-contact/organisatie/rechtbanken/rechtbank-gelderland/nieuws/publicatie-boek-over-apeldoornse-zedenzaak-mag-doorgaan

Annemieke Waaldijk (pseudoniem; geb. 2000) schreef jarenlang schriftjes vol gedachten, angst en vragen die ze nergens anders kwijt kon. Schrijven werd haar manier om te overleven. Toen ze op haar vijftiende het ouderlijk huis ontvluchtte, belandde ze in de jeugdzorg en volgden pleeggezinnen, beschermd wonen en opnames in de GGZ. Ze raakte op verschillende momenten juist verder beschadigd. Nadat haar ouders eind 2025 werden veroordeeld, kon zij de stap zetten om haar dagboeken, samen met journalist Robert Vinkenborg, om te werken tot dit boek.