Het waren toch mijn ouders

‘Voor ik de rechtszaal uitloop, kijk ik nog één keer achterom. Het voelt als een afscheid. Ik ben jullie kwijt. Maar heb ik jullie ooit gehad, de ouders die ik zo nodig had?’

Annemieke groeit op in een groot, streng religieus gezin waar gehoorzaamheid vanzelfsprekend is en stilte de norm. Achter de voordeur speelt zich een werkelijkheid af die niemand ziet – of misschien niet wil zien. Mishandeling. Seksueel misbruik. Angst.

Wanneer ze vijftien is, ontvlucht ze het huis. Wat volgt is geen directe bevrijding, maar een jarenlange strijd om te overleven. Ze raakt verstrikt in de hulpverlening, wordt meerdere keren opgenomen en krijgt dwangvoeding. Wat van buiten een eetstoornis lijkt, blijkt een lichaam dat vecht tegen trauma en voor autonomie.

Tien jaar na haar vertrek uit huis wordt haar vader veroordeeld tot 16 jaar cel voor jarenlang misbruik en mishandeling van zijn acht kinderen, haar moeder tot tien maanden voor medeplichtigheid. Het zwijgen is dan definitief doorbroken.

Samen met journalist Robert Vinkenborg, die voor De Telegraaf verslag deed van de rechtszaak, vertelt Annemieke haar indrukwekkende verhaal. Over hoe geweld zich jarenlang kan verschuilen achter voordeuren, geloof en ogenschijnlijke normaliteit. En over wat er nodig is om, na alles, toch te kiezen voor vrijheid.

Hier HIER naar het interview met Annemieke bij SBS Hart van Nederland op 4 juni 2026.