Het waren toch mijn ouders

Annemieke groeit op in een groot, streng religieus gezin waar gehoorzaamheid vanzelfsprekend is en stilte de norm. Achter de voordeur speelt zich een werkelijkheid af die niemand ziet – of misschien niet wil zien. Mishandeling. Seksueel misbruik. Angst.

Wanneer ze vijftien is, ontvlucht ze het huis. Wat volgt is geen directe bevrijding, maar een jarenlange strijd om te overleven. Ze raakt verstrikt in de hulpverlening, wordt meerdere keren opgenomen en krijgt dwangvoeding. Wat van buiten een eetstoornis lijkt, blijkt een lichaam dat vecht tegen trauma. Een gevecht om autonomie. Om eigenaarschap over haar eigen bestaan.

Tien jaar na haar vertrek uit huis worden haar ouders in december 2025 veroordeeld voor wat ze Annemieke en haar zussen hebben aangedaan. Het zwijgen is dan definitief doorbroken.

Samen met journalist Robert Vinkenborg, die voor De Telegraaf verslag deed van de rechtszaak, vertelt Annemieke haar indrukwekkende verhaal. Over hoe geweld zich jarenlang kan verschuilen achter voordeuren, geloof en ogenschijnlijke normaliteit. En over wat er nodig is om, na alles, toch te kiezen voor vrijheid.